Ruimte voor afscheid - Vervuld van leven, bewogen door stilte

Rouwen om een kind en toch gelukkig zijn?

Mijn ouders hebben me 'Beata' genoemd, de gelukzalige...Toen als schoolkind tot me doordrong, dat niemand anders in Oostenrijk, mijn geboorteland, deze naam droeg, heb ik me lang een beetje geschaamd. Op school leerde ik bij Latijn de betekenis kennen. Toen ik 15 was, werd mijn petekind naar mij vernoemd. Al voelde ik me vereerd, ik begreep toch niet hoe men een kind zo'n overdreven naam kon geven.

25 jaar later was ik zwanger van een tweeling, mijn derde en vierde kind. Dat ze met z'n tweeën waren was de eerste weken na de echo een enorme schok. De omslag kwam in een scholingsweekend op het ITIP, een spirituele opleiding, toen ik vijf maanden zwanger was. Plotseling drong het tot me door dat zich in mij een wonder voordeed. Met mijn naam had ik bovendien een bijzonder cadeau gekregen: de wens van mijn ouders, dat ik gelukkig, zelfs gelukzalig, zou mogen worden.

Afgelopen voorjaar is mijn boek 'Samen verder na verlies van een kind' bij Ten Have uitgekomen. De aanleiding om me met verlies en rouw bezig te houden, is de dood van mijn derde kind, Jorin, nu 19 jaar geleden. Met zeven maanden overleed hij plotseling in zijn bedje. Ik wilde graag als rouwtherapeut en lotgenoot ouders die een dergelijk drama overkomt, én hun omgeving, vertellen, hoe mijn man en ik en acht andere ouderparen verder zijn gaan leven, oog in oog met dit verlies. Ik wilde laten zien dat ondanks blijvende littekens een nieuw zinvol leven met steeds weer vele gelukkige momenten mogelijk is.

Al deze ouders maken zelf, in hun relatie en met eventuele andere kinderen crisissen door. Want het rouwproces van ieder mens is uniek en vaak onbegrijpelijk voor een ander. Allen worstelen met blijvende schade zoals bijvoorbeeld schuldgevoelens of angst voor onder andere nog meer verlies. En toch is geluk mogelijk, als men beseft dat geluk niet een voortdurende toestand is, maar bestaat uit kostbare momenten, een vriendelijk oogcontact, een dankjewel uitspreken of kunnen ontvangen, de geur van een roos, een intiem moment, lachen met elkaar. Deze momenten herkennen en opzoeken is werken aan geluk. Werken aan geluk is ook het daarnaast toelaten van verdriet of gekwetstheid en hulp zoeken als de donkerte of de woede overheersen.

Velen zoeken een nieuwe invulling voor hun leven, waarbij ze nuttig kunnen zijn voor anderen. Vriendelijke aandacht geven aan een ander mens of aan iets waar zij goed in zijn, verspreidt geluk en dát kan weer voldoening geven. Zo wens ik nu eigenlijk iedereen mijn naam toe omdat het een goede reminder is: hoe kan ik, ondanks het erge, dat me is overkomen, goed voor mezelf zorgen? Wat bezorgt me een lach en een (klein) moment van vreugde en tevredenheid?